نویسندگان
فریبا قادری ؛ امیر مسعود عرب؛ افسون نودهی ‏مقدم؛ مهدی رهگذر

چکیده

هدف: با توجه به استفاده وسیع از مطالعات الکترومیوگرافی کینزیولوژیک، نرمال‏سازی داده‏های خام هر عضله، برای امکان مقایسه صحیح مقادیر حاصله از افراد و عضلات مختلف ضروری است. رایج‏ترین روش نرمال‏سازی داده‏ها، استفاده از حداکثر فعالیت انقباض ارادی ایزومتریک عضلات در وضعیت از پیش تعریف شده به‏عنوان علامت الکترومیوگرافی مرجع است. مطالعه حاضر با هدف بررسی تکرارپذیری حداکثر فعالیت انقباض ارادی ایزومتریک عضلات شانه در وضعیت آزمون Empty can و بررسی ارتباط آن با حداکثر فعالیت انقباض ارادی ایزومتریک عضلات شانه انجام شد.
مواد و روش‏ها: ثبت سطحی فعالیت الکترومیوگرافی از ۴ عضله (دلتوئید قدامی، میانی و تراپزیوس فوقانی و تحتانی) در ۲۰ فرد سالم (۱۰ زن و ۱۰ مرد، در دامنه سنی ۹۲/۸±۲۵/۳۱) صورت گرفت و نیروی عضلانی توسط دستگاه دینامومتر ثبت شد. در هر بررسی سه تکرار صورت گرفت.
نتایج: طبق نتایج به‏دست آمده سطح تکرارپذیری در همان روز قابل قبول (۹۵ درصدICC>) ولی در بررسی تکرارپذیری در جلسه بعد، ICC از سطح پایینی برخوردار بود.
حداکثر نیروی عضلانی دینامومتر با حداکثر فعالیت انقباض ارادی ایزومتریک عضلات شانه ارتباط معنی‏داری نداشت.
نتیجه‏گیری: به‏نظر می‏رسد نتایج تکرارپذیری به دلیل تفاوت در نحوه قرارگیری الکترودها در روزهای مختلف و شرایط فیزیکی و روانی افراد در ترتیب و مقدار عملکرد عضلات در فعالیت مورد بررسی و دامنه حرکتی وسیع شانه و حرکات جبرانی است.
کلیدواژه هاالکترومیوگرافی؛ تکرارپذیری؛ حداکثر فعالیت انقباض ارادی ایزومتریک؛ شانه
 

لینک دانلود کامل مقاله :

http://journals.modares.ac.ir/article_6134.html


امید رسولی ، محسن امیری، امیرمسعود عرب لو
 .
 .
چکیده:

هدف: مقایسه تغییرضخامت عضلات شکم در وضعیتهای مختلف نشسته در مردان سالم و مردان مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی با استفاده از سونوگرافی هدف این مطالعه می‌باشد.

روش بررسی: در این مطالعه مورد–شاهدی ۲۰ مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی از مراجعین کلینیک‌های فیزیوتراپی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی و ‏۲۰۰ مرد سالم به صورت ساده و در دسترس و با لحاظ کردن معیارهای ورود و خروج انتخاب شدند. ضخامت عضلات عرضی شکم، مایل داخلی، مایل خارجی و راست شکمی در سمت راست توسط سونوگرافی نوع B
(۷٫۵ مگاهرتز خطی) در وضعیت‌های طاقباز (وضعیت۱)، نشسته روی صندلی (وضعیت۲)، نشسته روی توپ ژیمناستیک (وضعیت۳) و نشسته روی توپ ژیمناستیک با بلند کردن پای چپ از روی زمین (وضعیت۴) در انتهای دم و بازدم در دو گروه اندازه گیری شد. داده‌های حاصل با استفاده از آزمونهای تی زوجی و مستقل مورد مقایسه و تجزیه و تحلیل قرار گرفت.


مقدمه

آسیب رباط صلیبی قدامی در فعالیت های ورزشی بخصوص در ورزشکاران حرفه ای یک آسیب شایع می باشد. عملکرد نامناسب رباط صلیبی قدامی باعث افزایش حرکت رو به جلو (بی ثباتی اولیه یا مستقیم) و چرخش محوری داخلی درشت نی می شود. روش متداول بازسازی آسیب حاد و مزمن رباط صلیبی قدامی، بازسازی تک باندلی می باشد که توسط بیشتر جراحان ارتوپدی مورد استفاده قرار می گیرد. آسیب رباط صلیبی قدامی به وسیله معاینه بالینی و تصاویر ام.آر.آی به راحتی قابل تشیخص می باشد.


هدف: بررسی ارتباط نشانگان عدم تعادل عضلانی ناحیه کمری – لگنی (نشانگان متقاطع لگنی) که شامل ترکیب کوتاهی عضلات وضعیتی (Postural) همراه با ضعف عضلات فازیک این ناحیه است، با قوس کمری و کمردرد مزمن هدف این مطالعه می‌باشد.


مقایسه اثر برنامه ۱۱+ تعدیل شده با ۱۱+ فیفا بر پیشگیری از آسیب‌های اندام تحتانی فوتبالیست‌های مرد جوان

چکیده: زمینه و هدف: هدف از انجام تحقیق حاضر مقایسه اثر برنامه گرم کردن ۱۱+ تعدیل شده فیفا (برنامه گرم­کردن ۱۱+ به همراه تمرینات تخته تعادل) با برنامه ۱۱+ فیفا در پیشگیری از آسیب‌های اندام تحتانی فوتبالیست‌های مرد جوان بود.